پنج پسر و پنج دختر ۱۳ تا ۱۹ ساله به مدت ده هفته در یک مزرعه زندگی می‌کنند تا از آن‌ها فیلم‌برداری شود و ببینند چه تغییرات شخصی ممکن است برای هر یک از آن‌ها رخ دهد.

در این بررسی کلاسیک از ازدواج‌های بحران‌زده، بیلی و آنتوانت ادواردز به همراه پسرشان بوگارت و سگشان مرتون، زندگی روزمره خود را می‌گذرانند. بیلی و آنتوانت به امید پیدا کردن ریشه مشکلات زناشویی خود، زندگی روزمره‌شان را در اختیار آلن کینگ، مستندساز قرار می‌دهند و در این مسیر خنده، اشک، شوخ‌طبعی، محبت، خشم، صبوری، درد و اندوه نمایان می‌شود.

فیلم «وارندیل» که طی پنج هفته در مرکز درمان شبانه‌روزی وارندیل در نزدیکی تورنتو فیلم‌برداری شده است، زندگی دوازده کودک مبتلا به اختلالات عاطفی و کارکنانی را که از آن‌ها مراقبت می‌کنند به تصویر می‌کشد. آلن کینگ بدون استفاده از راوی، مصاحبه یا کارگردانی، زندگی روزمره را همان‌طور که جریان دارد ثبت می‌کند و اثری را خلق می‌کند که بعدها آن را «درام واقع‌گرایانه» نامید.

یک مصاحبه قدیمی و ارزشمند که در آن این هنرمند بزرگ درباره فیلم همشهری کین تامل می‌کند و دیدگاه‌های خود را درباره کارگردانی، بازیگری، نویسندگی و تمایلش برای به جا گذاشتن میراثی ارزشمند برای حرفه‌اش بیان می‌کند. صحنه مصاحبه یک اتاق هتل در پاریس است. سال ۱۹۶۰. ستاره برنامه، اورسن ولز. این اثر مرواریدی از یادگاری‌های سینمایی است.